t Is niet moeilijk, t is gemakkelijk

Toen ik om half acht in het zaaltje van het Sociaal Centrum arriveerde, dacht ik nog wat te helpen met de organisatie.  Mis poes!  Rik en Luc hadden alles al perfect onder controle (ook de vier dames uit Parkwijk die daar al fanatiek aan het oefenen waren).  Papa Swaans liep er ook al een beetje zenuwachtig bij, blij met elk nieuw gezicht dat er binnenkwam. Hij probeerde zelfs mij in te schrijven, maar ik was enkel maar gekomen om te kijken en/of te helpen, niet om te spelen.  Stilaan kwam er dan toch nog wat meer volk binnen-gewandeld.  Sommigen in volle euforie, anderen een beetje timide.  Niet iedereen kende immers het spel en de nieuwelingen vreesden dan ook het ergste.  Na de geruststelling dat je niks fout kon doen (iedereen speelt voor zich en benadeelt geen ander door een inschattingsfout te maken), gingen we van start.  De spelregels (voor zover die er zijn) stonden op een blaadje vermeld én werden nog eens mondeling toegelicht. Vermits er 27 inschrijvingen en er 28 kaarters nodig waren (27 spelers/4 spelers per tafel komt immers niet uit) haalde papa Swaans mij over mn breiwerk aan de kant te schuiven en mee aan tafel te gaan.  Ik probeerde mn plaatsje in laatste instantie (wat ken ik immers van Slagen halen) nog te verpatsen aan een laatkomer, maar er was geen ontkomen aan.  Dus daar gingen we dan.  Er zouden alvast 3 rondes gespeeld worden en als het niet te laat was, eventueel nog een vierde.  De eerste ronde duurde het langst.  Ons groepje had immers af te rekenen met zware beslissin-gen.  Er werden al opmerkingen gemaakt in de trant van : Die Lim-burgers, die doen alles een beetje trager., en andere variaties op dit thema.  Maar ik dacht : Wie laatst lacht, best lacht.

Ondertussen waren er nog wat supporters gearriveerd die voor nog extra ambiance zorgden.  

Terwijl de andere groepjes op ons wachtten, werd er heel wat afge-discussieerd over wat men al dan niet had moeten doen.  Bijtanken aan de toog kon intussen ook.  Dan verwisselen van groep en op naar de volgende ronde.  Dat ging al wat vlotter en na de derde ronde die nog vlotter ging werd er besloten de vierde ronde alsnog te spelen.

Dr werd gevloekt (vooral door Petrus Carolus, beter gekend als Chârel van de rijdende winkel), geroepen (allei jong, hoe is dâ ná mögelek) en gezucht (zonder meer), maar om 5 voor 12 was het dan zo ver.  De puntenkaarten werden ingeleverd en meester Swaans controleerde.  Er waren geen verliezers, alleen maar winnaars want zelfs diegene die het minst aantal punten had, werd op een enthousiast applaus onthaald en kreeg een consumptie van het huis aangeboden.  De volledige rangschikking is niet gekend omdat er nummers afgeroepen werden en geen namen en hierdoor de redactie niet kon volgen met noteren (hiervoor mijn excuses).  Er zijn me toch enkele bijzonderheden bijgebleven omtrent de uitslag die ik u niet wil onthouden :

1. Wim ging zn puntenkaart boven bed hangen want hij had net 1 punt meer dan An en wou haar daar graag elke morgen mee confronteren (t zal vlug gedaan zijn met de lol als An elke morgen chagrijnig opstaat).
2. Hard vloeken leverde de Chârel een zevende plaats op, maar dat belette hem en zn vrouw niet om toch nog te blijven om de klok te verzetten.
3. Dr deden heel wat Marias mee.
4. Statistisch gezien was het aantal mannen en vrouwen evenredig verdeeld.  Geslacht heeft geen enkele invloed op de einduitslag.
5. Zelfs het feit of je al dan niet alcoholische dranken nuttigde speelde geen rol.
6. Thuisblijvers hebben geen geldig excuus want Leen heeft bewezen dat je zelfs met een arm in het gips kan strijden voor een ereplaats door voor haar echtgenoot te eindigen.
7. Iemand probeerde te foefelen door een kaart in de koffie te soppen om ze beter te laten plakken, maar zelfs dat hielp niet.
8. Wie laatst lacht, best lacht.  De Limburgers winnen het wel op hun manier.
9. Nu is reeds proefondervindelijk bewezen dat begin-nersgeluk écht bestaat.  (Bij de straatfeesten was dit immers ook zo.)  Mijn verklaring hiervoor : Vermits ze soms echt niet weten welke kaart ze nu het best neerleggen, zetten ze de ervaren spelers op het verkeerde been want terwijl die nog denken Allei jong, wa doet die ná? worden de slagen langzaam maar zeker binnengerijfd.